Week op week geen voetbal, week op week sneeuw, elke week reikhalzend uitkijkend naar die avond, de avond dat BV Veendam thuis speelt. 

Wat heb ik een vraagstukken in mijn hoofd gehad over wanneer en over wat en hoe. Maar nu eindelijk is het dan echt zover. We kunnen weer heen. Ik heb inmiddels de geelzwarte dame geheel uit het oog verloren. En Anne? Ik hoorde dat ze ineens in het schaatsen zat. Helemaal fan van Sven. Vanavond zal ze er wel niet zijn gezien haar idool niet komt voetballen. Frits heb ik al in geen maanden meer gezien. Zou hij dan echt aan de haal gegaan zijn met die dame? 

Maar niet getreurd, er wordt gevoetbald, en we gaan winnen toch?

Zoals Joop al heeft gezegd,  “Vanavond treffen we Eindhoven. Ik weet dat bij Eindhoven alles in het teken staat van de derde periode, maar wij gaan onze eigen wedstrijd spelen. Wij willen gewoon winnen om de aansluiting te behouden. De drie punten hebben we nodig op weg naar de play-offs.”

Het zou mooi zijn, donderdag hebben we ook weer een uitslag, niet van een uit- of thuiswedstrijd, maar een uitslag van een heel andere orde.

De zon schijnt weer buiten, laten we hopen dat het overslaat naar BV Veendam en dat het voorjaar kan beginnen.

Ik heb het helemaal gehad met het voetbal. Sinds 11 december al geen wedstrijd meer gezien op het veld van het door mij zo geliefde Langeleegte.

Nog wel in januari naar Leeuwarden geweest maar daar kon het voetbal mij niet warm houden en opwinden. Daar moest zelfs de Jägermeister er aan te pas komen om mij weer op temperatuur te krijgen. En nu is het elke keer tegen beter weten in hopen dat er gespeeld gaat worden, maar je ziet regelmatig het veld en weet gewoon dat daar niet gespeeld zal worden. Maandag wel??? Ik hoop het zo, ik wil namelijk graag mijn jongens zien spelen. Of is het allemaal ijdele hoop en zal ik mijn jongens nooit weer zien spelen? Het kan en mag toch niet zo zijn dat mijn club verloren gaat.

Wie had dit in augustus kunnen denken, toen ik in Haarlem op de tribune zat en mijn club zo overtuigend zag winnen dat er dit seizoen zoveel ander leed zou komen en dat Haarlem ondertussen gesneuveld is. Nee dan heb ik het even helemaal gehad en ben toch weer om me heen gaan kijken. En ik heb het gevonden, ik ben dus in de ban van Sven. Ik heb mijn blikken van het veld naar het ijs verplaatst. Wat een geweldige benen, daar kunnen zelfs de kuiten van Gerard niet tegen op. Alleen ook daar volstrekt het drama zich, Sven laat me op dinsdag jankend naar bed gaan. Een en al ellende.

Ik denk dat ik mijn pijlen maar op iets anders ga richten en niet meer op de sport. Misschien moet ik het maar eens dichter bij huis houden en me richten op wat er dagelijks in mijn omgeving te zien is.

Het is 10:26 uur. Nog nooit heb ik met zoveel zenuwen de uitslag van BV Veendam afgewacht. Mijn handen trillen. Korte adem. De ene sigaret na de andere. Continue aan de telefoon met Frits, Reinder, Robert, Anne en Edward.

We zijn er bang voor, wat staat ons allemaal te wachten. Weer geen voetbal vanavond. Toch gieren de zenuwen ons allemaal door de keel. Zouden we haar ooit weer zien. Die geel zwarte dame.. Ons geel zwarte hart.. Gaat het gele dan weg. Houden we dan alleen zwart over.

Minuut na minuut tikt weg, nog steeds geen nieuws. Laten we hopen, bidden, laten we.... ik weet het ook niet meer.

Het gaat me aan het hart, meer dan honderd jaar voetbal. Dat mag toch niet verloren gaan.

Heel veel sterkte allemaal.

Eerst leek het er toch even op dat het “weer” wat beter zou worden, de zon scheen, het was een prachtige dag. Toen ik woensdag 3 februari de gordijnen open deed kwam het echte voorjaarsgevoel weer naar boven. Heerlijk, die warmte van de zon. Uitkijkend naar vrijdag, dan zou het toch echt weer gaan beginnen.

Niets was minder waar, binnen een halve dag was de zon weer weg om niet meer terug te komen, wedstrijd na wedstrijd werd afgelast. Waren de donkere wolken er dan weer? Gelukkig was het rondom de “perikelen” bij BV Veendam erg rustig. Vanochtend een klein sprankje hoop voor vanavond. Helaas. Afgelast.

Nog geen half uur later stond het op de site:  “BV Veendam op weg naar lijfsbehoud”.

Zouden de donkere wolken nu dan na een stille periode dan toch weer samenpakken? De voorspellingen? Geen idee. De ene dag denk ik dat Helga en Peter het juist hebben de andere dag zal Piet de werkelijkheid benaderen.

Morgen zal de wedstrijd beginnen. Zoals Reinder ook al had gezegd. “Het zal een zware wedstrijd worden”. Niet op het veld, dat kan nog wel even duren.  Zoals het bij alle wedstrijden gaat, strijdlust zal er zijn, de (scheids)rechter beoordeelt.