Ik ben de jongen die niet kan voetballen,
of tenminste niet zo goed.
Ik weet wel hoe het moet,
maar mijn lichaam doet iets anders.

Ik heb een lijf met eigenwijze trekjes,
twee benen met een grote bek die
zich heus niet laat trainen.
Ze doen maar wat,
ze tackelen mezelf.

Ik ben een elftal in mijn eentje,
zoveel kanten ga ik op.
Alleen door mijn verschijning
ben ik al een strafschop waard,
ik kijk en krijg twee rode kaarten.

Alle witte lijnen wijken weg van mij.
Ik ken het gras, dat is dan nog het enige,
Maar veel te goed. En van dichtbij.

Frits was op weg naar huis en stapte in de trein van Amersfoort naar Groningen op een doordeweekse dag. Hij had in de keistad een vergadering bijgewoond die hem maar matig kon interesseren. Hij ging in de eerste klas zitten, op een enkelvoudig bankje. Zijn oog viel op een meisje dat schuin voor hem zat op een tweepersoons bank. Ze was mooi. Ze had blond haar en een slank lichaam. Het meest bijzondere aan haar vond Frits haar kleding, dat wil zeggen: de kleur ervan. Ze droeg namelijk een geel shirt met korte mouw en een strakke zwarte broek, precies de kleuren van zijn geliefde voetbalclub BV Veendam. Zou ze ook fan zijn? Frits besefte dat haar kledingkeuze toeval moest zijn.
Hij kon zijn ogen maar niet van haar afhouden, gelukkig merkte ze er niets van. Iemand die dicht bij haar zat vroeg haar iets, waarschijnlijk of ze er een probleem mee had dat het raampje openging om wat verkoeling te krijgen. Buiten was het warm op deze nazomerdag. Ze antwoordde. Hij had al over haar gefantaseerd en bedacht wat voor stem ze had. In werkelijkheid was haar stem iets zwaarder. Het was net alsof dit de magie enigszins verbrak.
De conducteur kwam langs. Van iedereen bestudeerde hij het treinkaartje grondig, ook dat van Frits. De geelzwarte dame kon haar kaartje niet zo snel vinden. De conducteur ging eerst verder. Toen vond ze het kaartje in haar tas en liet het de conducteur zien, die vijf meter verderop stond. Hij vond het allang best. Mooie mensen hebben altijd geluk, leek het wel.
Even later stopte ze haar arm tussen haar slanke benen. Het zag er erotisch uit. Frits zou willen dat het zijn arm was. Zou hij naast haar gaan zitten en een gesprek beginnen? Misschien kon hij haar meevragen naar een thuiswedstrijd van BV Veendam. Daar is het immers altijd gezellig.
Opeens dacht hij aan een gebeurtenis van een jaar of twee geleden. Hij had een leuke meid meegenomen naar Veendam. Een vriendin van een vriendin, die hij een week daarvoor had leren kennen. Hij kon wel merken dat de meeste heren onder de indruk van haar waren, net als hijzelf. Toch was het tijdens de wedstrijd lastig om zijn aandacht te verdelen tussen de wedstrijd en haar. Hij moest af en toe wel met haar praten anders zou ze hem misschien niet meer leuk vinden. En toen gebeurde het. In de 58ste minuut scoorde Ronald Hamming, net toen Frits met zijn buurvrouw zat te praten en haar aankeek. Voor het eerst in jaren had hij een doelpunt van zijn geliefde geelzwarte club gemist! Hoewel de avond leuk verliep had hij toch de pest in. En hij nam zich voor om nooit weer een aantrekkelijke dame mee te nemen naar een thuiswedstrijd. Vrouwen en voetbal bleken nu eenmaal moeilijk samen te gaan.
Ineens hoorde Frits de machinist omroepen dat ze bij station Assen waren. Daar moest hij uit de trein. Bij het verlaten van de trein gaf hij zijn visitekaartje aan de geelzwarte dame. Hij keek haar even aan. Wat een schoonheid. Ze glimlachte. Het duizelde hem even. Hij voelde aan dat de kans groot was dat ze hem zou bellen of mailen. Maar hij zou haar niet meenemen naar een thuiswedstrijd. Gelukkig speelt Veendam maar eens in de veertien dagen thuis, dus blijven er genoeg dagen over om iets anders af te spreken.

In het kader van een nog te publiceren boek met statistisch materiaal over BV Veendam in het betaalde voetbal (vanaf november 1954) ben ik al tijden bezig om alle opstellingen van Veendam in de historie te bemachtigen.

Vanaf halverwege de jaren 70 is het niet zo'n probleem: de opstellingen werden vanaf toen gepubliceerd in Voetbal International en in regionale dagbladen. Een stuk moeilijker was het met de opstellingen uit de jaren 50 en 60. In die tijd gaf men nog niet zoveel om statistieken en opstellingen werden dan gewoonlijk ook niet gepubliceerd.

Gelukkig hielp Chris Weisbeek me een enorm eind op weg. Toch waren er nog wat ontbrekende puzzelstukjes. Inmiddels heb ik de laatste stukjes ontvangen van Henk Jansen, waardoor het totaalplaatje helemaal compleet is!

Het gevolg daarvan is dat een aantal spelers meer competitiewedstrijden blijkt te hebben gespeeld dan tot voor kort met zekerheid was te zeggen. Zo heeft de speler met de meeste competitiewedstrijden, centrale verdediger Hemmo Kerkhof, 349 wedstrijden gespeeld in plaats van de 346 die tot nu toe werd gehanteerd. De volledige top 10 ziet er als volgt uit (bijgewerkt t/m seizoen 2008/09):

1		Hemmo Kerkhof	349
2		Bert Wierenga	332
3		Rick Slor	327
4		Armand MacAndrew	321
5		Gerard Wiekens	315
6		Afienus de Vries	309
7		Henk Nienhuis	284
8		Jan Korte	282
9		Jetze Pascal	280
10		Erwin Buurmeijer	275

In de nieuwsbrief van BV Veendam van 28 september wordt gesuggereerd dat het doelpunt dat Luciano Dompig na negen seconden scoorde in de wedstrijd tegen Jong FC Omniworld een nieuw clubrecord is. Helaas voor Luciano is dat niet het geval. Het clubrecord staat op naam van Rudolf Metz. De voormalige Amelander scoorde op 6 maart 1982 in de met 5-1 gewonnen thuiswedstrijd tegen SC Amersfoort al na acht seconden, nog steeds een nationaal record in het betaald voetbal. Metz deelt dat record met Koos Waslander, Geert den Ouden en Hilmi Mihci.