Marco Borsato zingt in een van zijn nummer, "even slikken en weer doorgaan" maar zo is het natuurlijk niet in het echte leven. Dit is een dreun die niet te bevatten is. 

De afgelopen week is als een roes langs me heen gegaan, maar de colum van Dick Heuvelman in Dagblad van het Noorden, was vanmorgen de genade klap voor me. Zo zwart op wit als het daar stond, nooit meer een avondje Langeleegte, ik kan en wil er niet aan denken. Ik wil dekens over mijn hoofd trekken en dan wakker worden uit een boze droom. Ik wil in juli weer naar Wagenborgen, de eerste wedstrijd met het nieuwe team mee maken. Ik wil zoveel! Ik wil niet lezen dat Michiel naar AGOVV gaat, dat vanaf nu de deuren van mijn tweede thuis definitief op slot zijn. Ik wil nog 1x daar lopen, genieten van mijn jongens, zoveel bekenden zien.

Gewoon mijn leven blijven lijden zoals ik de afgelopen jaren heb gedaan. Ik wil Marnix nog een keer een doelpunt zien maken, wil dansen met Otto en helemaal uit mijn dak gaan, wil nog eenmaal de stress voor aanvang van een wedstrijd meemaken. Wil ouwehoeren met al die bekenden, die in de loop der jaren vrienden zijn geworden. Met Reinder, Jan, Frits, Paul en al die anderen. Mag ik nog hoop hebben, nee die heb ik niet meer.

Ik moet de realiteit onder ogen zien. Nooit meer zal het zo zijn als het was. Lieve vrienden van BV Veendam, ik wens jullie allemaal een toekomst met fijne herrineringen aan onze club. Wellicht dat we over enkele maanden nog eens eens samen kunnen komen en op alles met droge ogen kunnen terugkijken. De toekomst zal het leren