Het weekend is om te zoenen. Zit ik vrijdag middag heerlijk te genieten langs de oevers van het Oldambtmeer bij de Blauwestad, krijg ik me daar ineens een telefoontje. Ik krijg de felicitaties omdat mijn clupje het hoogstwaarschijnlijk gaat redden. De eerste stap heeft de rechtbank in Leeuwarden gezet. We zitten niet meer in een faillisement. Ik zou zelfs de Friese rechter kunnen zoenen.

O wat komen er ineens een emoties los, toch weer elke 14 dagen naar de vertrouwde Langeleegte, weer naast mijn mensen zitten op de tribune, het Veendammer gras ruiken, wat een heerlijke wending van deze soap. Ik weet eigenlijk totaal niet wat ik er over moet zeggen, dit voelt namelijk zo goed, net als er een ernstige ziekte is overwonnen.

Nu is het natuurlijk nog wel spannend, krijgen we alle crediteuren op 1 lijn, gaat de KNVB akkoord? Even niet aan denken, alleen maar denken aan een toekomst. Misschien volgend jaar qua spel allemaal net iets minder, maar we gaan er voor. BV Veendam mag gewoon weg niet uit mijn leven verdwijnen.

Frits, Reinder, Jan, Paul, Koos en die anderen die hier zo vaak zijn, donderdagavond zetten wij even de bloemetjes buiten en toasten  we op een nieuw voetbalseizoen.